Belevingsgerichte zorg

Belevingsgerichte zorg, dat hoor je de laatste tijd wel vaak. Eigenlijk is het een rare term, net zoiets als biologische landbouw of educatief onderwijs. Kan landbouw dan niet biologisch zijn? Kennelijk wel. Kan zorg niet belevingsgericht zijn? Ja ook dat is mogelijk, als economische overwegingen belangrijker worden dan inhoudelijke. En daarmee hebben we de laatste jaren wel te maken. Belevingsgericht is dus een term om vast te houden of terug te vinden wat verloren dreigt te gaan: het is dat deel van de zorg (verzorging, verpleging) dat te maken heeft met de kwaliteit waarmee je op iemand reageert, de creativiteit waarmee je je in iemand verplaatst en aanvoelt hoe hij de situatie beleeft waarin hij zich bevindt. De kwaliteit waarmee je dat doet heeft te maken met de manier waarop je zelf in het leven staat. Het heeft dus net zoveel te maken met jezelf als met de patixebnt of clixebnt.

Betrokkenheid als bron van professionaliteit betekent dus ook praten, verwoorden, taal ontwikkelen voor deze ervaringen, ons realiseren dat onze beroepsgroep van alle professies het dichtste bij is. Het meest dichtbij de mens die ziek is, gehandicapt. Wij verrichten voor hem zijn lichamelijke handelingen, zelfs de meest intieme, en dit altijd weer opnieuw. Daarover moeten wij ervaringen uitwisselen en kennis opbouwen, emotioneel getinte kennis. Dxe1t is de kern van onze professionaliteit.

Meer lezen: zie http://www.schildershoek.nl/belevingsgerichtezorg.htm