Mijn oma

Misschien kent u haar?

en plotseling vraagt ze aan me:
“kent ik u misschien?”
“Ja, mama, ik ben je dochter”,
maar ze blijkt het niet te zien.

en beleefd vraagt ze nog:
“Waar komt u vandaan?”
“Maastricht, mama, dat weet je toch?”
verbaasd kijkt ze me aan.

“Och”, zegt ze, “dat is toevallig,
mijn dochter, zij woont ook daar,
wij gaan weleens naar haar toe,
wellicht kent u haar?”

Overgenomen uit “Spoorloos”,
gevoelens van een dochter
bij het proces van dementie van haar moeder
Annette F.C. Willems- Hendrikx

Meer gedichten over opa’s en oma’s en dementie zijn te lezen op:
http://www.animators.be/gedicht.htm#Mijn%20Oma